Бізде мемлекеттік басқаруда бастық азаматтардан гөрі маңыздырық деп қалыптасқан.

Шенеунік көп адамдармен кездесудің ортасында, жеке мәселелер бойынша азаматтарды қабылдауды айтпағанда, тұрып, «Кешіріңіз, Премьер-Министр шақырады» немесе «Кешіріңіз, бастық қоңырау шалды» деген сөздермен кете алатын жағдайлар жиі кездеседі. Қатысқандардың барлығында бұл таң қалдырады: «Иә, әрине. Егер бастық қоңырау шалса, онда біз бәріміз осында отырып, бірнеше сағат күтеміз немесе жай ғана тарап кетеміз». Жағдайдың абсурдтығына ешкімнің ашуы болмайды.

Алайда, мен қайталаудан жалықпайтыным: біз, азаматтар, шенеуніктердің қожайындарымыз және олардың қызметтерін алушылармыз, ал олардың барлығы біздің қызметшілеріміз. Барлығы абсолютті, соның ішінде жоғары дәрежелердегі адамдар да. Тіпті азаматтармен кездесуден жанағы адамды шақырып алған адам да.

Бұл ереже жеке секторда қалай жұмыс істейді?

Бірде-бір бизнес иесі өз қызметкерін клиентпен сөйлесіп жатқанда жарты шартта үзбейтініне сенімдімін және «Маған шұғыл келіңіз. Компанияның даму стратегиясын талқылайық» демейтіні де анық. Егер қызметкер бастыққа телефон арқылы клиентпен келіссөздер жүргізіп жатқанына жауап берсе, онда қарапайым бастық үндемей: «Ой, кешіріңіз! Өзіңізді босатқан кезде маған қайта қоңырау шалыңыз»,- деп жауап қайтарады. Себебі, кәсіпкерге бұл маңызды. Ол пирамидада сатып алушыдан төмен екенін түсінеді және тек өз клиентінің қызметшісі екенін мойындайды.

Неліктен мемлекеттік қызметте олай емес?

Мен Премьер-министрдің басқа бір министрді өзіне шақырған кезінде «Кешіріңіз, мен мемлекеттік азаматты қабылдап жатырмын» деген сөзді естігенде кешірім сұрап, кейінірек келуді сұрасайтын кезге дейін өмір сүруді армандаймын.

Comments: 0